Dział: Terapia behawioralna

Zachowanie psa nie powstaje w próżni – jest bezpośrednią reakcją organizmu na bodźce płynące z otoczenia. Gdy układ nerwowy znajduje się w stanie chronicznego przebodźcowania, próby wprowadzania nowych komend lub korygowania zachowań za pomocą treningu mogą skończyć się niepowodzeniem. Mechanizmy uczenia się są ściśle powiązane z homeostazą hormonalną, a jej zaburzenie wyłącza wyższe funkcje poznawcze mózgu. Czy kluczem do sukcesu jest umiejętne zarządzanie i zmiana środowiska? Zapraszam do lektury!

Od tygodni wraz z klientem pracujecie nad spokojnym mijaniem innych psów. Jest progres! I nagle… bęc! Opiekun dzwoni i mówi, że pies zapomniał absolutnie wszystkiego, czego go nauczyliście. Co więcej, zachowuje się gorzej niż na samym początku. Mam dobrą wiadomość: pies wcale się nie „zepsuł”. To, co widzi właściciel, to regres – zjawisko, które ma swoje logiczne (i naukowe!) uzasadnienie. Zapraszam Cię do lektury!

Na konsultacjach behawiorystycznych temat żywienia jest jedną z głównych składowych wywiadu i planu terapii behawioralnej. Nawet jeżeli dieta jest idealnie ułożona pod potrzeby kota, to sposób karmienia, miejsce podawania posiłków, rutyna i emocje bardzo silnie się ze sobą łączą. Dlatego o karmieniu należy myśleć jako o istotnym elemencie procesu terapeutycznego.

Stabilność psychiczna dorosłego psa to wynik układanki: genów, środowiska prenatalnego i neonatalnego, warunków w hodowli oraz pracy opiekuna w pierwszych miesiącach życia malucha. Jak świadomie wychować zrównoważonego psa? Przeczytaj, by uniknąć błędów na starcie.

Pisanie lewą lub prawą ręką, preferowanie jednego oka 
przy patrzeniu przez wizjer lub ruszanie zawsze lewą nogą – 
to wszystko objawy lateralizacji, czyli dominowania jednej 
z półkul. Lewo- i praworęczność jest u ludzi czymś oczywistym i może zaskakiwać, że występuje również u psów. 

Choć koty często kojarzone są ze spokojem i niezależnością, ich wewnętrzny świat emocjonalny jest znacznie bardziej złożony, niż wielu opiekunów przypuszcza. Kocia potrzeba przewidywalności i kontroli nad otoczeniem jest ogromna, a wszystko, co wprowadza chaos, może prowadzić do napięcia emocjonalnego. Stres u kota bywa jednak trudny do zauważenia, ponieważ gatunek ten ewoluował zarówno jako drapieżnik, jak i jako potencjalna ofiara. Oznacza to, że kot nauczył się ukrywać słabości, w tym objawy zdenerwowania czy niepokoju.

Dobra relacja wymaga wyznaczenia granic, otwartości na zbieranie wspólnych doświadczeń i ciekawości drugiej istoty – na to, co ona lubi i co próbuje przekazać. Wspólne przeżywanie z psem różnych sytuacji sprawia, że zarówno opiekun, jak i pies poznają swoje reakcje oraz siebie nawzajem.

Wyobraź sobie taką sytuację. Odbierasz telefon, w słuchawce słyszysz zmartwiony głos. Klient opowiada historię, na zakończenie dodaje „(…) wydawał się taki przyjazny! Machał ogonem, a potem…”. Jako profesjonalista pewnie nie jeden raz słyszałeś podobne historie. To scenariusz zbudowany na jednym z najbardziej rozpowszechnionych i niebezpiecznych mitów w interakcjach człowiek – pies: merdający ogon oznacza szczęśliwego psa. Jednak nie zawsze!