Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat numeru

21 września 2021

NR 25 (Wrzesień 2021)

Odchów dużych ras – zdrowie, wychowanie, zagrożenia

0 26

Psy dużych i olbrzymich ras wzbudzają bardzo skrajne emocje – od zachwytu po strach. I choć ten ostatni pojawia się zwykle z niewiedzy, to jednak opiekunowie przedstawicieli molosów muszą być przygotowani, iż nie zawsze spotkają się z sympatią społeczeństwa.

„Życie z molosem”

Odbiór dużych i olbrzymich psów przez społeczeństwo w dużym stopniu zależy od wychowania konkretnego osobnika oraz umiejętności opanowania go w przestrzeni miejskiej. To jednak nie jest sprawą prostą i zasadniczo molosy bywają raczej rzadkością na ulicach, mimo iż całkiem sporo ich jest w otoczeniu – po prostu są trzymane z dala od centrów miast i skupisk ludzi.
W klasyfikacji FCI molosy to psy umieszczone w II grupie sekcji, psów górskich, szwajcarskich psów górskich i do bydła oraz małych molosów. Sekcja zawiera dosyć obszerną listę ras, które są charakterystyczne pod kilkoma wspólnymi cechami. Przede wszystkim jeśli chodzi o wielkość – masywny pies powyżej 45 kg, najczęściej z krótkim pyskiem, obdarzony dużą ilością skóry i mocnymi faflami, zaś typ górski molosa to masywna budowa i obfite grube futro oraz spójny dla wszystkich stanowczy charakter. Dodatkowo na listę tę wpisano trzy małe molosy – buldoga francuskiego, boston teriera i mopsa: małe, mocne, krępe psy o krótkich kufach i dużej głowie.
Analizując życie z molosem, należy rozpocząć temat od zapoznania się z charakterystyką konkretnej rasy i jej przeznaczeniem. Zdecydowana część cech dla molosów jest spójna, jednakże zawsze każdą rasę trzeba rozpatrywać indywidualnie. W większości psy z tej grupy służyły jako psy bojowe, do walk, do pracy z bydłem lub jako masywne psy stróżujące. W związku z tym pierwszy wniosek, jaki się nasuwa – muszą to być psy o silnym charakterze, zdecydowane, potrafiące podejmować samodzielne decyzje w sytuacji zagrożenia siebie, powierzonego stada lub swojej rodziny. I w zależności od konkretnej rasy będą się pojawiały drobne różnice, które trzeba rozpatrywać indywidualnie. Niemniej jednak nie jest to pies dla każdego. Właściciel molosa, nawet tego małego, musi być świadomy, iż praca z przedstawicielem tej grupy musi być skrupulatna i opierać się na jasnych zasadach, od których nie ma odstępstw – niemniej powinny być one wdrażane z wyczuciem.
Molosy są psami o sporych potrzebach w życiu codziennym na wielu polach, ponadto są obarczone zagrożeniem wystąpienia chorób dziedzicznych oraz wymagają szczególnej troski w temacie żywienia.
 

POLECAMY

Czy wiesz, że...

Właściciel molosa, nawet tego małego, musi być świadomy, iż praca z przedstawicielem tej grupy musi być skrupulatna i opierać się na jasnych zasadach, od których nie ma odstępstw – niemniej powinny być one wdrażane z wyczuciem.


Wychowanie i życie codzienne

Molosy potrzebują u swego boku człowieka, który rozumie specyfikę ich charakteru oraz będzie potrafił udźwignąć jego ciężar. W istocie są to wspaniali towarzysze, jednakże obdarzeni dosyć mocnym charakterem, w związku z tym wymagają stanowczego, konsekwentnego, ale też cierpliwego przewodnika. W życiu z molosem należy już w wieku szczenięcym kłaść nacisk na przestrzeganie zasad panujących w domu. Zasadniczo większość zasad związanych z wychowaniem molosa można zaczerpnąć z zasad dotyczących każdego innego psa, jednakże zdaje się, że dosyć istotnym kluczem jest wpojenie jego człowiekowi wagi, jaką należy przywiązać do zbudowania prawidłowej relacji oraz utrzymania konsekwentnego działania. Bowiem molos miewa tendencje do przewodniczenia, jeżeli tylko dostanie takową szansę. Dlatego też, mimo niezwykle uroczego szczenięctwa – długiego, pełnego dużej ilości skóry, obwisłych fafli i nieporadnych ruchów – należy zwrócić szczególną uwagę na wprowadzenie jasnych zasad w życiu molosa oraz wymaganie ich przestrzegania. Warto jak najwcześniej rozpocząć wielowymiarowe wychowanie oraz skupienie nad socjalizacją szczenięcia, aby w wieku dojrzałym był psem spokojnie funkcjonującym w społeczeństwie i otoczeniu innych zwierząt. Ważnym elementem jest nauczenie go prawidłowych kontaktów z obcymi ludźmi oraz gośćmi pojawiającymi się w domu, w którym pies mieszka. Z uwagi na rozmiar dorosłego psa oraz jego siłę należy uczulać opiekuna na regularną oraz konsekwentną pracę w wieku szczenięcym oraz okresie dojrzewania, tak aby potrafił za pomocą poleceń słownych lub werbalnych opanować zachowanie psa w różnych sytuacjach, przy pojawieniu się nowych bodźców rozpraszających. Dla tej grupy psów zdecydowanie istotne umiejętności do nabycia to: tolerowanie obcych ludzi i zwierząt, spokojne chodzenie na luźnej smyczy, tolerowanie kagańca na pysku oraz podstawowe polecenia (siad, waruj, zostań, zostaw itd.). Przewodnik molosa zdecydowanie musi odznaczać się pewnością siebie, stanowczością, ale też wrażliwością oraz cierpliwością dla rosnącego olbrzyma. Wspomniana stanowczość i konsekwencja są bardzo istotnym elementem w życiu z molosami, jednakże wszystkie działania powinny opierać się na metodach pozytywnych – zdecydowanie metody siłowe oraz nastawione na awersję nie są polecane.
 


Zdrowie
 

Psy z grupy powyżej 45 kilogramów mogą cierpieć na wiele schorzeń, które mogą być dziedziczone genetycznie bądź wywołane różnymi czynnikami na drodze rozwoju szczenięcia. Główną ich piętą achillesową są schorzenia dotyczące układu ruchu, choroby oczu oraz układu krążenia.


Zaś w kwestii małych molosów największym problemem jest syndrom brachycefaliczny, obejmujący zespół wad anatomicznych uniemożliwiający komfortowe funkcjonowanie, zwłaszcza w miesiącach ciepłych. Dlatego też ważną kwestią jest zwrócenie szczególnej uwagi na wybór szczenięcia po zdrowych, przebadanych rodzicach, wolnych od wad genetycznych. Pomimo iż niektóre problemy mogą pojawić się po drodze jako jednostki nabyte, warto zadbać, aby szczenię pochodziło ze skojarzenia zdrowych psów – to zwiększa szansę na zdrowie. Ponadto opiekun odchowujący molosa powinien zadbać o dopełnienie kilku ważnych kwestii, a mianowicie prawidłowe żywienie, dostosowane do potrzeb rosnącego molosa (w celu uniknięcia problemów chociażby z układem kostnym, wynikających z niedoborów), odpowiednią aktywność fizyczną, stymulację umysłową oraz przygotowanie przestrzeni, w której molos będzie żył. Kolejno istotna jest profilaktyka, w której duży nacisk kładzie się na wczesną diagnostykę radiologiczną – pod kątem chorób stawów. Obecnie wspomina się o tym, iż pierwsze RTG stawów biodrowych i łokciowych powinno się wykonać w okolicy trzeciego lub czwartego miesiąca życia, a kolejne kontrolne już w zależności od wyniku badania. U psów obciążonych chorobami układu krążenia warto wykonać badanie echokardiograficzne serca oraz kontrolę okulistyczną dla ras obciążonych wadami oczu. Kwestie dotyczące aktywności fizycznej dla ras olbrzymich rozpatrywane są z rozwagą – aktywność, eksploracje terenu, pływanie, spacery na dłuższych dystansach są polecaną aktywnością, natomiast zabawy związane z niekontrolowanym bieganiem, aportowaniem, silnym hamowaniem i intensywnymi skokami dla rosnącego olbrzyma powinny być dozowane ostrożnie. Czas spacerów oraz dystans, jaki będą pokonywały podczas jednego spaceru, warto ustalić z lekarzem weterynarii w odniesieniu do wyniku z badania RTG stawów. Rozsądnym wyjściem dla rosnącego molosa jest ułożenie schematu dnia tak, by spacery były częstsze, ale krótsze, dzięki czemu uniknie się przeciążania układu kostnego oraz zminimalizuje ryzyko kontuzji. Ponadto w przestrzeni, w której molos funkcjonuje, powinno unikać się śliskich nawierzchni. Preferowane jest użycie dywaników lub chodniczków ograniczających ślizganie się kończyn.
Stymulacja psychiczna jest bardzo ważnym elementem dla każdego psa, dlatego też warto zwrócić uwagę, aby w schemacie dnia małego molosa pojawiały się także elementy rozwijające myślenie i męczące psi mózg. Oprócz zwykłego treningu nowych umiejętności warto poświęcić chwilę na zabawy węchowe, psie łamigłówki i zabawy wyciszające.

Skręt żołądka – realne zagrożenie

Im większy pies, tym bardziej wzrasta ryzyko wystąpienia zespołu rozszerzenia i skrętu żołądka. Jest to jednostka chorobowa, która u opiekunów molosów wywołuje ciarki na plecach – zupełnie słusznie z uwagi na fakt, że niewdrożone na czas działanie może doprowadzić do poważnych powikłań i zgonu. Jednakże szczęśliwie zwykle wystarcza przestrzeganie kilku podstawowych zasad, aby tego problemu uniknąć. Przede wszystkim liczą się dwie kluczowe kwestie: unikanie przeładowania żołądka (dbamy o stałe pory posiłków w odpowiedniej dla psa porcji łatwostrawnego pożywienia) oraz unikanie aktywności fizycznej tuż po karmieniu, karmienia zaraz po dużym wysiłku i emocjach oraz intensywnego karmienia podczas treningów i aktywności fizycznej. Podobnie jest z podróżami – przed planowanym wyjazdem nie karmimy molosów. Natomiast w momencie pojawienia się jakichkolwiek niepokojących objawów należy niezwłocznie działać i kontaktować się z lekarzem weterynarii.
Co powinno nas zaniepokoić?

  • puste wymioty, nudności, praca tłocznią brzuszną, odruch wymiotny, ale bez efektu zwrócenia treści pokarmowej,
  • ślinienie się,
  • powiększający się obrys brzucha,
  • odgłos „bębenka” przy opukiwaniu jamy brzusznej,
  • osłabienie, apatia, otępienie, niepokój,
  • odbijanie.

Żywienie

Molosy rozwijają się dużo dłużej niż przeciętny pies, w związku z tym ich dieta przez dłuższy czas niż w wypadku psów mniejszych jest rozpatrywana jako żywienie szczeniąt. W sytuacji gdy są karmione dietą komercyjną, należy skupiać się na dietach przeznaczonych dla szczeniąt ras olbrzymich oraz stosować dawkowanie zgodne z tabelami na opakowaniu. Niemniej jednak warto, aby dodatkowo każdy pies miał okazję spożywać także inne naturalne produkty. Jeżeli tylko szczenię nie jest obciążone ryzykiem wystąpienia alergii i nie przejawia niepokojących objawów, warto jego dietę urozmaicać o produkty naturalne podawane jako przekąski i karmienie interaktywne, umożliwić smakowanie różnych wielkości kęsów, różnych tekstur i smaków. Zwykle w dietach komercyjnych przeznaczonych dla ras XL są już dodatki suplementów pod kątem rozwoju kośćca, jednakże warto zwrócić uwagę, czy stosowana dieta zawiera takie składniki, jak glukozamina, chondroityna, witamina C czy msm. Natomiast jeśli zapadnie decyzja o samodzielnym przygotowywaniu posiłków, należy zebrać stosowną wie...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Animal Expert"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • Zniżki na konferencje i szkolenia
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy