Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat numeru

18 lipca 2022

NR 30 (Lipiec 2022)

Bezpieczne wakacje z psem

0 99

Sezon wiosenno-letni to czas, który my, ludzie, bardzo sobie cenimy. Zwykle wzbudza w nas chęć spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu. Zdecydowanie chętniej korzystamy z aktywności fizycznej w otoczeniu natury, co więcej – często zależy nam na tym, by towarzyszył nam ukochany czworonóg. Jest to wspaniały pomysł, niemniej jednak należy siebie oraz psa do tego wcześniej przygotować. Ponadto ciesząc się naturą w obecności psa, należy zwrócić uwagę na pewne środki bezpieczeństwa.

Najważniejsze kwestie to rozsądek i bezpieczeństwo zarówno nasze, jak i psa. Zatem zanim zabierzemy czworonoga na aktywny wyjazd z długodystansowymi wycieczkami, w pierwszej kolejności należy przeanalizować jego kondycję, stan zdrowia i codzienne dystanse, jakie pokonuje. Jeżeli mamy jakiekolwiek wątpliwości w temacie zdrowia, należy zasięgnąć opinii lekarza weterynarii, który podpowie, jak bezpiecznie przetrwać urlop z psem, zwłaszcza kiedy temat dotyczy psów starszych lub chorych przewlekle. Natomiast w sytuacji, kiedy nasz towarzysz jest zdrowym psem w sile wieku, ale niezbyt aktywnym na co dzień, warto zwrócić uwagę, ażeby przed urlopem stopniowo zwiększać trudność spacerową – wydłużając trasę, korzystając z trasy o różnym terenie oraz, jeżeli istnieje taka możliwość, podejmując próbę z treningami np. pawfitness.

POLECAMY

Niezbędne wyposażenie

Kolejny ważny temat przy planowaniu wspólnego wyjazdu to akcesoria potrzebne nam oraz psu. Z wyposażenia niezbędne są smycze, szelki, obroże, miski, bidon na wodę, pasy samochodowe, opcjonalnie transporter i klatka, ale, co ważne, powinniśmy wziąć pod uwagę w pierwszej kolejności apteczkę pierwszej pomocy. W zasadzie psia apteczka powinna towarzyszyć nam zawsze, nawet podczas spacerów na znanych, bliskich terenach. Z doświadczenia autora wynika, że podczas urlopu z psem kluczowe są dwie apteczki – przenośna ze sprzętem potrzebnym tu i teraz oraz stacjonarna, która może czekać
w pokoju hotelowym.
Wyposażenie podstawowe:

  • Smycz, najlepiej w dwóch długościach – krótsza (stosowana np. w centrum miast lub w tłumie ludzi) oraz dłuższa (min. 5 metrów), dająca możliwość swobodnej eksploracji terenu, ale pod kontrolą przewodnika.
  • Szelki, obroża – sensownie zabrać ze sobą jedno i drugie, które można stosować w zależności od terenu, w jakim się poruszamy, oraz od konkretnej sytuacji.
  • Miski, bidon – miski na wodę oraz jedzenie, ponadto bidon i miska lub miska silikonowa, łatwa w przenoszeniu, służąca na długich spacerach.
  • Koc, ręcznik szybkoschnący.
  • Kaganiec – najlepiej fizjologiczny, który nie ogranicza swobodnego otwierania pyska. Do noszenia kagańca pies musi być wcześniej przyzwyczajony.
  • Książeczka zdrowia, paszport, historia leczenia – książeczka/paszport muszą mieć wpis o aktualnym szczepieniu przeciwko wściekliźnie. Historia leczenia jest istotna w wypadku psów leczonych przewlekle lub psów, które są obarczone reakcją alergiczną na ukąszenie owadów.
  • Apteczka (przenośna i stacjonarna).

Przed samym wyjazdem z psem bardzo ważne jest, aby odpowiednio zabezpieczyć go przed inwazją pasożytów zewnętrznych – w pierwszej kolejności kleszcze. Zwłaszcza kiedy podróż odbędzie się w miejsce obarczone ryzykiem zachorowania na babesia canis. Ponadto wybierając się z psem na urlop, należy zasięgnąć wcześniej informacji o lekarzach weterynarii na danym terenie – zebrać numery kontaktowe oraz, co istotne, upewnić się, które zakłady lecznicze świadczą usługi w nagłych sytuacjach oraz całą dobę.

Co może się zdarzyć?

Trudno wyliczyć możliwe wypadki podczas wakacji z psem, każda sytuacja jest zawsze rozpatrywana indywidualnie i trudno przewidzieć, co może się zdarzyć, niemniej jednak możemy trzymać się pewnych ram, które będą bazą do nieprzewidzianych historii.
Niezależnie od tego, co się wydarzy, najważniejsze to zachować zimną krew i działać. Zdecydowanie konieczne jest opanowanie emocji i natychmiastowe reagowanie.
Przykładowe sytuacje:

  • Skaleczenia/urazy, otarcia – aktywność fizyczna na świeżym powietrzu i wszechobecne śmieci, niestety, często wiążą się z urazami i skaleczeniami. Pierwsza, najważniejsza czynność, jaką należy wykonać przy skaleczeniach i ranach ciętych, to oczyścić ranę. Najlepsza opcja to środek do dezynfekcji, ale wystarczy także sama woda pitna – ważne, aby oczyścić ranę z ewentualnego piasku, kamyków i błota. Polewamy ranę, osuszamy ją zdecydowanym ruchem ręki i w sytuacji, kiedy krew cały czas się sączy, zakładamy opatrunek w miejscu krwawienia – opatrunek powinien się składać z gazika, wacika kosmetycznego, chusteczki higienicznej itp. i bandaża lub kawałka materiału. Owijamy miejsce krwawienia dosyć ściśle i pozostawiamy. W sytuacji, kiedy krwawienie jest znaczące i opatrunek zaczyna przemakać, należy dołożyć kolejną warstwę i rozpocząć poszukiwania lekarza weterynarii, który zaopatrzy ranę. Przy złamaniach lub podejrzeniu złamania kończyny przede wszystkim należy unieruchomić miejsce, w którym doszło do urazu, np. poprzez wykonanie stabilizacji z patyka i bandaża. Jeżeli w miejscu złamania jest rana otwarta, postępujemy według wcześniejszego schematu, a dopiero w kolejnym punkcie przechodzimy do unieruchomienia kończyny.
  • Ukąszenia przez owady – w zależności od sytuacji, w jakiej jest zwierzę, i od tego, czy jest obarczone reakcją uczuleniową na ukąszenia owadów, działania mogą być dwojakie. Jeżeli nie mamy informacji o ewentualnych reakcjach alergicznych u konkretnego zwierzęcia, należy rozpocząć obserwację i wykonać telefon do lekarza weterynarii w otoczeniu, w jakim się znajdujemy, aby ewentualnie ustalić działania. Zawsze powinny nas martwić i postawić w stan gotowości użądlenia w okolicy pyska, gardła i szyi! Obserwujemy zachowanie psa i reagujemy na każde niepokojące objawy. Natomiast jeżeli dysponujemy informacją o reakcjach uczuleniowych u konkretnego psa, powinniśmy być wyposażeni w leki sterydowe, które możemy podać samodzielnie, będąc z dala od pomocy lekarza, ponieważ w tej sytuacji liczy się czas. Przed wyjazdem na wakacje rozsądnym wyjściem jest w pierwszej kolejności omówienie ze swoim lekarzem prowadzącym możliwych rozwiązań oraz, co istotne, zadbanie o to, aby w dokumentacji psa, którą zabieramy ze sobą, znalazła się adnotacja o reakcjach uczuleniowych.
  • Udar cieplny – ciepłe miesiące i aktywność fizyczna zwiększają ryzyko wystąpienia udaru cieplnego u psa, jednakże u niektórych osobników ryzyko jest dużo większe. Warto zwrócić uwagę na czynniki sprzyjające wystąpieniu udaru oraz skupić się na uniknięciu tego rodzaju zagrożenia. Czynniki ryzyka to między innymi aktywność fizyczna przy temperaturze powyżej 25°C w cieniu, zakładanie kagańca nylonowego – tuby na dłuższy czas (uniemożliwienie wentylowania i oddawania ciepła), pozostawienie psa na terenie nasłonecznionym bez dostępu do cienia i wody, a także wyższa wilgotność powietrza. Udar cieplny grozi zwłaszcza bardzo młodym psom i starszym osobnikom, rasom brachycefalicznym, zwierzętom obarczonym schorzeniami układu krążenia i oddechowego, zwierzętom z porażeniem krtani i zapadalnością tchawicy oraz zwierzętom otyłym. Objawy zwiastujące udar cieplny to temperatura powyżej 40–41°C, ślinotok, wzmożone ziajanie, duszność, pobudzenie, zataczanie się, biegunka (możliwa z krwią), wymioty (u brachycefalicznych ras wymioty pianą), przekrwienie błon śluzowych, czas włośniczkowy poniżej 1 sekundy, charczenie, piana na pysku. Przy jakimkolwiek podejrzeniu udaru należy przede wszystkim przenieść zwierzę w zacienione miejsce i napoić wodą (nie wolno podawać wody lodowatej ani tym bardziej polewać zwierzęcia lodowatą wodą), a następnie zmierzyć temperaturę – jeśli termometr wskazuje wartość w granicach 40°C, należy skontaktować się z lekarzem weterynarii i jak najszybciej zwierzę do niego przetransportować. Równocześnie można rozpocząć stopniowe obniżanie temperatury poprzez wykonywanie okładów, np. zwilżonymi ręcznikami w okolice karku i pachwin. Ważne! Okłady nie mogą być z lodu, nie wolno używać lodowatej i bardzo zimnej wody! Zdecydowanie nie wolno także przykładać okładów zimnych bezpośrednio na skórę – skórę i okład powinien oddzielać materiał. Temperaturę obniża się stopniowo.
  • Zatrucie/połknięcie ciała obcego – zainteresowanie rzeczami niejadalnymi i potencjalnie niebezpiecznymi w wypadku psów to częste zjawisko, bez względu na to, czy chodzi o produkty spożywcze, śmieci, czy o niejadalne ciała stałe. W sytuacji kiedy jesteśmy świadkami połknięcia przez psa czegoś potencjalnie zagrażającego, należy w pierwszej kolejności ustalić, co to było (jadalne, trucizna, ciało stałe, element ostrokończysty itp.) i w zależności od wniosków ustalić dalszy plan. W wypadku produktów jadalnych, ale potencjalnie niebezpiecznych (czekolada, winogrona, ksylitol, leki, rośliny) oraz trucizn w ciągu godziny od spożycia można podjąć próbę wywołania wymiotów. Najlepszym wyjściem jest podanie kropli do oka ropinirolu (dostępny u lekarzy weterynarii) lub doustnie wody utlenionej (ostateczność). Inną opcją jest podanie węgla aktywowanego w dawce 1–4 g/kg m.c. – węgiel stosujemy przy substancjach toksycznych. Natomiast w sytuacjach, kiedy pies połknął ciało obce stałe, mogące spowodować niedrożność przewodu pokarmowego, najważniejszą kwestią jest wywołanie wymiotów przed upływem 60 minut od spożycia. Ważne! Nie wywołujemy wymiotów, jeżeli doszło do połknięcia elementów ostrych!
  • Zachłyśnięcia, zadławienia – niepokojące objawy to ślinotok, próba wymiotów, duszność, sinienie, odkrztuszanie, charakterystyczne zachowanie – pies stoi z wyprostowaną szyją i wyciągniętą głową do przodu. W takiej sytuacji należy wziąć pod uwagę utknięcie ciała obcego w drogach oddechowych lub przełyku. W pierwszej kolejności należy ocenić stan jamy ustnej i gardła – otwieramy pysk, chwytając z brzegu za szczękę i żuchwę, oglądamy wnętrze pyska – jeżeli widać coś niepokojącego, należy usunąć ciało obce np. za pomocą pęsety. Staramy się nie wkładać rąk do pyska (zasada dotyczy przede wszystkim obcych psów). W sytuacji, jeżeli nie ma możliwości usunięcia przedmiotu samodzielnie, należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii. Natomiast gdy pies się krztusi, ale nie widać nic niepokojącego w jamie ustnej, należy wykonać ruch Heimlicha, polegający na uciśnięciu mocno obiema rękami miejsca tuż pod żebrami. Prawidłowe wykonanie chwytu u dużego psa polega na tym, że należy stanąć za nim i złapać go pod żebrami oraz mocno ucisnąć obiema rękami. Druga możliwość to uniesienie kończyn tylnych do góry i oparcie ich o siebie, a następnie potrząsanie psem, dodatkowo można nacisnąć klatkę piersiową. W wypadku małych psów można je unieść do góry z głową skierowaną w dół i delikatnie potrząsać, z delikatnym naciskiem na klatkę piersiową. W sytuacji, kiedy pomimo naszych działań pies wciąż odkrztusza i próbuje wymiotować...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Animal Expert"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej
  • Zniżki na konferencje i szkolenia
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy